icimdekirehber

Hiçbir duygu boşuna değil, her duygu bir bilgi içeriyor, yeter ki biz bu duyguları farkedelim,... amacımız duygularla başa çıkmak değil, duygulara izin vermek... Hiçbir duyguya tukaka demeden, yargılamadan... Bu duygular 'lifeforce' yani yaşamımızda itici güç oluşturuyor, kendi iç dünyamızla temas etmemizi sağlıyor...  Dün akşam Esra Sert' in "Kurtlarla Koşan Kadınlar" adlı online bir eğitimine katıldım. Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabının yazarı P. Estes jungçu bir psikanalistmiş... Kendisi münzevi bir kadınmış, şu an 76 yaşında... Estes hayatı neye dönüştürebileceğimizin somut bir kanıtı, ilham veren insanlardan... Aslen Meksikalı, 5 yaşından sonra ailesini hiç görmemiş, Macar bir aileye evlatlık verilmiş, katolik bir eğitim almış, dindar biri ancak yobaz değil, bizim sufiler gibiymiş... 18 yaşında hamile kalınca evden kovulmuş ve bebeğini evlatlık vermek durumunda kalmış, sonrasında ailesiyle arası düzelmiş... 2 evlilik yapmış, ilki kötü, 3 çocuğu olmuş, disleks...

Yoga aslında zihnin, zekanın, duyguların ve iradenin disiplinidir… bütünleşmedir yoga… Bhavadgitada 4 tarz yogadan bahsedilir: 1) Karma yoga; bencil olmayan eylem yogası, eylem içerisinde olan kişinin, o işin meyvelerini teslim etmesi demek yani feragat etmek… Yaptığın işin sonuçlarına bağlı olmamak,… başarıya ya da başarısızlığa… Yapabildiğinin en iyisini yapıp, sonuçlarına bağımlı olmama tavrı, bizi özgürleştirip, yaşanan keyfi de artırıyor… 2) Jnana yoga yani bilgelik yogası, gerçek olanla olmayanı ayırt edebilmek demek …artık kendi irade ve ayırt edebilme kapasiten ile beden, zihin ve duyumlarınla özdeşleşmeyip, içindeki sonsuz kaynakla yani ilahi ile tamamen özdeşleşip onu tanıyorsun… 3) Bhakti yoga, aşkın yönlendirdiği yoga… kendi kalbinde yaşamak o aşkı bir kişiye atfetmeden… Gita’da deniyor ki “herşeyi bana aşkla teslim et”… Tamamen ilahi için davranmak, hiçbir kişisel çıkar için davranmamak, işte bu aşkın yolu… “artık teslim edeceksin bütün bencil bağlarını”… yaptığın herşeyi ...

  Bedenin estetiğine bu kadar düşkün olmanın sebebi ne?.. Kabul görmek mi, sevilmek mi, aitlik mi?.. Ne olduğunun farkında değilsen, içe doğru bakış önemli!.. Aklından geçenleri farket! Dinamikleri farket, sonra kabul et, ‘gerçekten ne istiyorum?’ diye sor… Bir bak!.. Altından çıkan şeyler, görülmek, sevilmek, ait hissetmek… Bir gruba ait hissetmek çıkıyor… Ve sonra, daha da derine bakınca görüyorsun ki, zaten mükemmelsin, başarılısın, seviliyorsun ve kalbin bunla dolunca, o öz kaynakla tanışmış oluyorsun,.. dışarı bakışın, eylemin değişiyor… Çoğumuz çok küçük hayatlar yaşıyoruz, çoğumuzun ufak etki alanları var, bil ki o ufak hayatında çok etkili olabilirsin… O frekansa yükselebilirsin, ona güven… Çok paran olmayabilir, mesleğin sana söylenen şekilde yükselmeyebilir… kalbine dön,… hisset o bölgeyi,… kalbini hisset,… çocukken hatırladığın bir his,… en samimi, oraya dön,… hiçbirşeye gerek yok,… herşey tam, ona dön, dikkatin oraya gitsin, sıcaklık, o öz kaynak, tanı onu, orda kal!… V...

 Son günlerde düşünüyorum nedir iyilik diye... İzlediğim bir tartışma  programında iyiliğin göreceli bir kavram olduğu söylendi, farklı meslek gruplarındaki katılımcılar farklı  tanımlamalar yaptılar ancak iyiliğin bir başkasına zarar vermemek olduğu konusunda mutabık oldular... İyilik denince belki en başta bizim aklımıza, ihtiyacı olan birilerine maddi yardım etmek gelebiliyor, özellikle de sosyoekonomik durumu bizden düşük olanlara...  Bu arada bilgi aktarımı, deneyim aktarımı da bir iyilikmiş, paylaşmak yani... Beyin endorfin ve dopamin salgıladığı için iyi hissediliyormuş. İyilik zarar vermeme haliyse, o zaman insanın kendini duygusal olarak bütün  hissetmesi, kendini tanıması gerçekten  önem kazanıyor... Kendini tanıdığın zaman; kendi inanç kodlarını, zaaflarını, huysuzluklarını görüp kabul edebildiğinde; kendi öfkeni, korkularını, kaygılarını farkedip, kabul edebildiğin zaman, başkalarını da anlaman ve kabullenmen kolaylaşıyor... İşte belki o zaman y...